سلام به همه دوستای مهربون و دوست داشتنی دنیای مجازی من

 مدتی هست به دنیای مجازیم به سرزمین دلم سر نزدم و مطلبی ننوشتم. این سکوت نیز در دنیای زندگیم هم بود . دفترم مدتهاست داره خاک غربت میخوره . دلم برای نوشتن اونم توی شب های تاریک و تنها با صدای موزیک خیلی تنگ شده . از دنیای خودم دور شدم ولی ناراحت نیستم چون این دور شدن ابدی نیست و تنها فاصله ای بینش میوفته.

حرف برای گفتن زیاد دارم نمی دونم شاید حوصله خوندن نداشته باشید ولی می نویسم . مثل همیشه می نویسم . برای دل خودم در دنیای مجازی خودم.

مادرم مریض بود.اوضاع خوبی نداشت.خودم هم مدتی مریض شدم و باید خیلی مراقب باشم ولی امید به همون خدایی که هفت آسمون ابی رو آفرید همون خدایی که هفت زمین رو افرید همون خدایی که محبتش بی نهایت دوست داشتنیه هرچند گاهی دور میشم ازش ولی امیدم به خود خودشه.

امروز همراه مدرسه به اردویی خارج از شهر رفتیم.یک روز خیلی خیلی به یاد موندنی . شهر کرمجگان .

چند روز بود که مدام به تهران رفت و امد داشتم خیلی خسته میشدم جاده رو میرفتم و میومدم. دلم برای شهرم تنگ شده بود . به حدی که دل تنگم نمی تونه وصفش کنه . با دیدنش احساس آرامش می کنم بهترین خاطرات رو داشتم.

قصد نداشتم به اردو برم ساعت 2 صبح رسیدم خونه.تمایلی نداشتم ولی رفتم.یک تیپ متمایز از همیشه زدم میخواستم شاد باشم که شاید بهتر بشم.

فکر نمی کردم اینقدر حال و هوام توی یه روستای ساده عوض بشه.یه راننده خیلی مهربون و مسن به اسم آقای عابدینی همسفر ما شد به قدری شوخ و متین بود که بودنش دلم رو قرص می کرد. همکارایی خوب و مهربونی که جز خنده و حرف و خوشی چیزی به آدمی هدیه نمی دن و بچه های دوست داشتنی که همیشه دنیای زیبایی دارن و بودنشون امید دهنده زندگیه.

جای همه شما خالی . خیلی بهمون خوش گذشت. یه باغ بزرگ اجاره کردیم با همه امکانات. نزدیک امام زاده نور علی (ع) بود. چه مردمان با صفایی داشت.چقدر مهربون و ساده . بی ریا از تمام حیله های شهر و دو رنگی های مردمان غریب شهر. یه دل بزرگ و صاف که دیدنشون لذت بخشه .

بساط صبحونه زیر درختای سرسبز و صدای آب جاری امام زاده پهن کردیم . اسمونی ابی و پرنده هایی که واقعا شاد بودن. بعد صبحونه دیدم خانم ها وسایل آش همراهشون آوردن میخوان آش درست کنن. اونم آش رشته که من دوست دارم . تا حالا همچین حضوری نداشتم و برام جالب بود.

از امامزاده یه دیگ بزرگ و گاز آوردن.یه پیر مرد و یه پسر جوون خیلی خوش تیپ وسایل رو به داخل باغ اوردن.پسری که معلوم بود اهل اونجا نبود.ظاهرش ، حالش میگفت که برای تغییر وضعیت اومده بود. مهمون مسئول امامزاده بود .حسش میکردم که از همه دور شده بود که اوضاع روحیش بهتر بشه . شعله رو برامون روشن کردن.حسابی معرفت رو تموم کردن.برای اولین بار نگاهم به این پسر افتاد،دیدم داره نگاهم میکنه چشم زود ازش برداشتم.احساس کردم که دوست داشت توی باغ بمونه و نره ولی خجالت میکشید.توی دلم گفتم چه پروو

وسط آش پختن دیدیم که فلفل رو جا گذاشتیم.آش بدون فلفل که مزه نمیده.از من خواستن که برم فلفل پیدا کنم . برای همین من و یکی از مادرای خیلی خوب جمعمون  رو فرستادن برای خرید فلفل و نمک.توی روستا رفتیم به دنبال فلفل پیدا کردن.یه مغازه فقط نزدیک امامزاده بود که سراغ همون هم رفتیم.نمک پیدا کردیم ولی فلفل نداشت.پسر خوش تیپ ماجرای ما هم نزدیک سوپری صدای ما رو شنید که دنبال فلفل هستیم و پیدا نمی کنیم.نگاه زیر و مخفیانش مشخص بود.صدای مردونه ای زیبا بلند شد و گفت خانم ها ! فلفل میخواید ؟ سرمو به طرف صدا بلند کردم و دیدم خود پسره هست و داره به من نگاه میکنه ولی با شرم و استرس نگاهم میکنه.با سردی  گفتم بله.

نگاه عمیقی بهم کرد و گفت : توی این مغازه فلفل نیست ولی من براتون فلفل میارم. چون فاصله مغازه های بعدی خیلی زیاد بود گفتم ممنون میشم اگر ممکن هست از همسایه ها برامون بگیرید. گفت شما بمون الان میام. مودبانه و رسمی تشکر کردم.مادری که همراهم بود گفت مریم خانوم بمون من بچه ها رو برمیگردونم باغ . فلفل گرفتی بیا.لبخند اونجا رو هم متوجه نشدم.گفتم باشه

بعد  چند دقیقه دیدم پسره نفس نفس با دویدن داخل مغازه شد.نگاه پر از شرمش رو به زمین انداخت فلفل های تازه و سبز رو گذاشت روی میز و به آرومی گفت بفرمایید خانم . تشکر کردم و گفتم چقدر تقدیم کنم ؟ سکوت کرد جوابی نداد. رو به مغازه دار مرد میان سالی بود کردم و اون گفت خانم بفرمایید قابلی نداره از شما مبلغی نمی خواد. گفتم نه اینطوری نمی برم . پولی رو گذاشتم روی میز و خواستم از مغازه بیرون برم که صاحب مغازه گفت خانم این خیلی زیاده صبر کنید ، یه مبلغی برگردوند و به طرف باغ رفتم.

وقتی برگشتم خوشحال بودم که فلفل پیدا کردم با خوشحالی کیسه فلفل رو با دست بالا نگه داشتم و بلند گفتم دیدید بالاخره فلفل پیدا کردم.

مادری که همراهم اومده بود با صدای بلند گفت بله باید هم فلفل گیر بیاری منم یکی خاطر خوام میشد و کلی زمین رو بدوه تا برسه به زمین کشاورزی که فلفل تازه داره ازش برداشت میشه و برام بچینه اینطوری خوشحال بودم.من با تعجب گفتم زمین ؟ چی میگید این بنده خدا از همسایه ها رفت برامون فلفل آورد.گفت نه بابا همسایه کجا بود باید می دیدی چه جوری داشت می دوید که از زمین فلفل بکنه برات بیاره. مونده بودم چی بگم . خیلی خجالت کشیدم زود گفتم نخیر واسه خودتون نشینین داستان عاشقانه بسازید اصلا هم همچین چیزی نیست بریم آشمون رو درست کنیم.

جای شما خالی چه آشی شد . چقدر چسبید ولی با هر قاشق یه تیکه بارم میکردن که آش رو فقط فلفلش خوشمزه کرده عجب فلفل خوشمزه ای پسره داد . منم انکار که اشتباه می کنید مگه زیر بار میرفتن.قبول نمی کردن آخر گفتن حالا که قبول نمی کنی که ما درست میگیم باید براشون آش ببری. قبول نکردم این کارو بکنم ولی اصرار کردن و نخواستم کم بیارم با صدای بلند و محکم گفتم باشه براشون آش می برم که ثابت کنم اشتباه کردید . یکی از مادرا همراه شد که براشون مثلا گزارش بیاره...

با دستایی که می لرزیدن سینی دستم گرفتم و به سوی مغازه حرکت کردم.توی دلم میگفتم عجب گیری کردم خدا.توی افکارم حرف میزدم که داخل مغازه شدم شکر خدا کسی جز مغازه دار نبود . کلی تشکر کرد که چرا زحمت کشیدی گفتم این برای شماست.یه کاسه برداشت و گفتم این ها هم مال شماست داشت کاسه ها رو از سینی برمیداشت که گفتم این کاسه ها رو بی زحمت به اون آقای محترمی که برای ما فلفل آوردن بدید. تا حرف اون آقا شد کاسه رو توی سینی برگردوند و گفت ایشون الان داخل دفتر امامزاده هستن لطف کنین خانم خودتون براش ببرید.

توی دلم گفتم اینا چرا اینجوری می کنن همه دست به دست هم دادن انگاری ....

یه نگاه به مادری که همرام شده بود کردم و با خیالی آسوده در ظاهر به طرف امامزاده رفتم.شکر خدا اون جا هم جز اون پیر مرد مهربون کسی نبود. خیلی مرد دوست داشتنیه واقعا. گفتم بابا برات آش آوردم. گفت بابا دستت درد نکنه. بعد داد زد آقا تقی بیا خانم برای ما آش آوردن. تقی اسم پسر ماجرای ما تا ، دیدم داره میاد ، کاسه ها رو که به پیرمرد دادم زود دور شدم.

خدایی جای برادری خیلی چهره زیبا و جذابی داشت هیکل تمام ، زیبایی صورت و تیپی که داشت با اون شرمی که توی نگاهش داد میزد چهرش رو خیلی دلربا کرده بود . نگاه های مخفیانش با استرس ، به جرات می گم که دوست داشتنی بود .

برگشتیم باغ.یه بهانه دستشون اومد که سر به سر منه بیچاره بذارن. بازاری برای خنده و شادی ما شده بود.

کمی توی باغ خوابیدیم و عصر قصد رفتن کردیم.موضوع فراموشم شده بود .اولین سرویس بچه های من بودن که به طرف بیرون باغ هدایت شدن.ماشین ها قفل بودن . راننده ها داخل امامزاده نشسته بودن بچه هامو طرف ماشین جمع کردم و داخل امامزاده رفتم که کلید ماشین رو بدن بچه ها سوار بشن.صداشون کردم که بیان.پیرمرد مهربون مسئول امامزاده هم ایستاده بود.بهانه ای شد که همون لحظه ازش تشکر و خداحافظی کنم.استقبال زیادی از من می کرد و مهربونیش منو یاد بابا می انداخت.خداحافظی کردم و به سوی ماشین سرویس رفتم.از مغازه کنار امامزاده که رد شدم دیدم مغازه دار به آقا تقی ماجرای ما میگفت که برو باهاش حرف بزن داره دختره میره بدو تقی. آقا تقی هم آروم میگفت نمی تونم جرات ندارم خجالت می کشم کلافه شده بود چیکارکنه .

بچه هامو سوار ماشین کردم و از بیرون دیدم آقا تقی خیلی آشفته ست.استرس روی چهرش کامل مشخص بود.به طرف ماشین حرکت کرد که راننده ها از امامزاده بیرون اومدن طرف ماشین ها و با ترس بیشتر به عقب برگشت.توی دلم داشتم بهش می خندیدم که داره چیکار میکنه . مغازه دار و پیرمرد مهربون مسئول امامزاده با دست از دور بهش اشاره میکردن که برو حرفتو بزن.طفلی سرخ شده بود نمی دونست چیکار کنه.خیلی زود اتفاق افتاد و نتونست درستش کنه.

سرویس راه افتاد نگاهش به ماشین بود.اینقدر تابلو کرد که همکارام تماشا میکردن و می خندیدن.

توی دلم میگفتم اگر جرات میکرد و حرف میزد بدم نمیومد باهاش حرف بزنم. جای برادری عالی بود.غیرت و شرمش برام خیلی جالب بود. جدا از مسائلی که اتفاق افتاده بود ، جو روستا خیلی روی من تاثیر گذاشته بود.دوست داشتم شهر و تمام آدم هاشو رها کنم و توی همین روستای دور افتاده زندگی کنم . احساس آرامش متفاوتی بهم میداد که دنبالش بودم. ولی مجبور بودیم که برگردیم.

خاطره ی قشنگی برام شد. یه خاطره که هیچ وقت فراموش نمیشه . احساس آرامش توی این روستای دور افتاده رو نمی تونم فراموش کنم.شاید به همین زودی دوباره برگردم. آرامشش رو می خوام توی زندگیم همیشه بمونه.

خدایا بابت تمام نعمت های قشنگت توی دنیا ممنونیم.